Патсдам – нямецкі горад палаца, замкаў і паркаў. Да слова, паркаў тут сем, але самы знакаміты – гэта Сан Сусі. Тут знаходзіцца палац з аднаіменнай назвай, што ў перакладзе значыць “без клопатаў”.

Гэта былая рэзідэнцыя караля Вільгельма ІІ, дзе жыў ён сам і яго сям’я. Трэба сказаць, што пабудова палаца прыйшлася не на самыя лепшыя часы Прусіі ў эканамічным плане. Але кароль хацеў усім сваім выглядам паказаць раскошу, магутнасць і статус яго дзяржавы. “Бесклапотны” парк знаходзіцца ў акружэнні багатага ландшафта: вінаграднікі, кветкі, фантаны. Тут шмат турыстаў, але разам з тым мясцовыя жыхары таксама любяць тут адпачываць. Таму нядзіва ўбачыць фрау, якая забуляецца са сваім дзіцёнкам на фоне палацаў трохстагоддзевай даўніны. У парку ёсць месца экзотыцы. У свой час немцы пабудавалі тут чайныя домікі на ўзор кітайскіх. У Патсдаме таксама ёсць “руская вёска” Аляксандраўка, дзе да гэтага часу існуе праваслаўная царква. Не перастаеш здзіўляцца багаццю скульптур, якія ў парку Сан Сусі проста паўсюль – на будынках, фантанах, у парках, аранжарэях… Праўда, час дае пра сябе ведаць і шмат з іх патрабуюць рэканструкцыі. Фінансавы абавязак па аднаўленне помніка на сябе ўзяла дзяржава.

Мала хто ведае, але аналог кунсткамеры існуе і ў Беларусі, у горадзе Гродна. Тут у 2000 годзе пры кафедры анатоміі чалавека Гарадзенскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта адкрыўся музей тэраталогіі (тэраталогія - навука пра пачварнасці).

Будынак кафедры знаходзіцца ў цэнтры горада і з'яўляецца адной з найстарэйшых пабудоў у Гродне: ёй на сто гадоў больш, чым знакамітаму фарнаму касцёлу 1705 года. Апошняя рэстаўрацыя будынка была ў 1886 годзе. Кандыдаты навук і прафесары працуюць у пакоі, у якім у свой час была галерэя караля Аўгуста II.

Гарадзенскі музей мае два залы. У першым - аддзел звычайнай анатоміі - утрымліваюцца экспанаты органаў чалавека. Тут можна параўнаць печань здаровага чалавека з печанню чалавека, які пакутуе на атлусценне, лёгкія здаровага чалавека і курца са стажам. Другая зала - аддзел паранармальной анатоміі - утрымлівае экспанаты анамалій чалавечага цела.

Паводле сацыялагічных апытанняў 3 з 10 еўрапейцаў па ўласным жаданні ў рознай форме займаюцца добраахвотніцкай дзейнасцю. Чаму яны займаюцца працай, якая не аплочваецца? Што дае ім дабрачыннасць? І наколькі гэта распаўсюжана сярод нас – рабіць дабро? MOLADZ.ORG адказвае на гэтыя пытанні.

У Еўропе займацца дабрачыннасцю досыць прэстыжна. 80% рэспандэнтаў лічаць добраахвотніцкую дзейнасць важнай часткай гарманічнага жыцця. Мільёны паспяховых людзей займаюцца гэтым, па розных прычынах і матывацыях, але ўсіх аб'ядноўвае адно - бескарыслівае жаданне змяніць свет да лепшага. Бо рабіць дабро - гэта натуральнае запатрабаванне чалавека.
Твая дапамога патрэбна! Жадаеш паспрабаваць? Зазірні ў частку магчымасцяў для валанцёраў.

Свята 8-га сакавіка не заўсёды лічылася святам вясны, надзей і радасці. Узгадаем гісторыю. Увага да гэтага дня была крокам да гендэрнага раўнапраўя. У гэты дзень жанчыны заявілі пра сябе як паўнавартасных і роўных з мужчынамі. MOLADZ.ORG прапаноўвае ў гэты дзень узгадаць найбольш яркіх жанчын свету, якія дасягнулі поспеху, дзякуючы розуму, імкненню і ўпэўненасці.

Юлія Цімашэнка сёння адышла на другі план палітычнага жыцця Украіны. Аднак шуму яна наріла шмат. Яе дзейнасць лічыцца джмакратычнай, дзякуючы ёй у краіне былі праведзеныя рэформы па прыватызацыі, развіццю бізнэса, а родная мова ўкраінцаў з’явілася на ўсіх тэлеканалах. Яркая і непаўторная, яе імідж яшчэ доўга будуць абмяркоўваць усе модніцы свету. Цудоўны аратар, Юлія вытрамала ўсе абвінавачванні ў тым, што распрадала маёмасць дзяржавы, крала газ. Яе называюць “газавай прынцэсай”. Цікава, што замуж Юлія Уладзіміраўна выйшла на першым курсе універсітэта. А ўжо на трэцім нарадзіла дачку Яўгенію. Гэта не перашкодзіла ёй стаць ледзі №1 ва Украіне, лідэрам партыі і кандыдатам эканамічных навук.

Аператар мабільнай сувязі МТС прэзентаваў абанентам новы тарыфны план – “Абсалют”. Яго адметнасць у тым, што ён прапануе фактычна неабмежаваную мабільную сувязь.

За 290 тысяч рублёў штомесяц, абаненты атрымліваюць бясплатныя званкі ва ўсе сеткі краіны і на даведачна-інфармацыйныя нумары, а таксама бясплатныя SMS, MMS і інтэрнэт. У дадатак дазваляецца абраць для сябе элітны нумар – з дыяпазона +375 33 3333ХХХ альбо прыдумаць сабе іншы “залаты” нумар. Адзінае абмежаванне — міжнародныя званкі. Іх колькасць складае 200 хвілінаў.

Прапанова для бізнэсоўцаў – усё ж абаненцкая плата даволі вялікая – выклікала гарачае абмеркаванне ў беларускім інтэрнэце.

Карыстальнікі Сеціва паглядзелі на прапанову ад МТС з іншага боку.

Андрэй Караленка больш за 30 год адпрацаваў на БелАЗе інжынерам-канструктарам, быў дэпутатам Жодзінскага гарсавета, памочнікам дэпутата Вярхоўнага Савета. Падчас пераходу Беларусі да незалежнасці пачаў размаўляць па-беларуску, стаў сябрам руху БНФ, хадзіў на мітынгі.

Пасля выхаду на пенсію ад Андрэя Паўлавіча вялікай актыўнасці не патрабавалася. Аб падтрымцы сваёй фізічнай формы ён не думаў. Але займацца спортам прымусіла нечаканая знаходка.

Сітуацыя з размеркаваннем у Беларусі неадназначная. Міністэрства адукацыі лічыць размеркаванне цалкам неабходным, каб запоўніць “дзіркі” ў вёсках, куды ніхто не хоча ехаць працаваць. І гэта замест таго, каб ствараць нармальныя ўмовы для працы. Таму размеркаванне і ўспрымаецца як катарга, а студэнты ўсімі сіламі спрабуюць вынайсці варыянты, каб не ехаць у анекдатычныя Хойнікі.

Варта зразумець, што размеркаванне – гэта фактычна плата сваёй свабодай за атрыманае пасляшкольнага навучанне. Так што фактычна ў Беларусі па-за межамі школы не застаецца бясплатнай адукацыі. І пакуль гэтае палажэнне справаў не мяняецца.

Першапачаткова выпускнікі ВНУ, ССНУ і ПТВ проста не прыязджалі на месца размеркавання. Зараз жа, калі ўведзены грашовыя выплаты, многія шукаюць легальныя спосабы проста “адкасіць”.

Амерыканскія навукоўцы на парогу рэвалюцыйнага адкрыцця. Яны распрацавалі інтэрфейс, які дазволіць ўзаемадзейнічаць з камп’ютарам і іншымі прыладамі без клавіятуры ці, напрыклад, мышкі.

Тэхналогія заснавана на прынцыпах электраэнцэфалаграфіі. Як усё гэта працуе? На галаве чалавека размяшчаюць некалькі датчыкаў-электродаў. Яны збіраюць аб электрычнай актыўнасці мозгу.

Удзельнікі эксперыменту паспрабавалі ўявіць, як яны ўводзяць тэкст на клавіятуры. У гэты час датчыкі здолелі зарэгістраваць электрычныя імпульсы мозгу. Пасля расшыфроўкі сабранай інфармацыі даследчыкі змаглі прайграць тэкст, які ў думках друкавалі паддоследныя.

Студэнтаў, якія ўдзельнічалі ў “Свяце беларускай мовы” прымусілі пісаць тлумачальныя запіскі наконт правядзення імпрэзы. Свята сёлета ўпершыню планавалася зладзіць афіцыйна і маштабна, аднак нечакана для арганізатараў кіраўніцтва Палаца культуры МАЗ скасавала дамову.

Свята ўсё ж адбылося ў студэнцкай аўдыторыі, але пасля яго правядзення ў кіраўніцтва Ўніверсітэта культуры паўсталі пытанні. Арганізатары не выключаюць, што імпрэзай зацікавіліся спецслужбы.

Свята беларускай мовы анансавалася, як маштабная дзея, што ўпершыню адбудзецца на афіцыйным узроўні. У Палацы культуры МАЗ павінна было прайсці ўзнагароджанне прадстаўнікоў самых розных прафесій, якія штодзённа сваім прыкладам садзейнічаюць развіццю і папулярызацыі беларускай мовы, а таксама канцэрт беларускіх выканаўцаў. У якасці госця меўся прыйсці міністр культуры Павал Латушка. Квіткі прадаваліся спраўна і заля на 700 месцаў мелася быць запоўненая. Але за два дні да пачатку, арганізатары раптам атрымалі адмову. Кажа адзін з іх – Кірыл Шык.

У Мінску ёсць сапраўднае сховішча кранаў, яго яшчэ называюць могілкамі. Закінутае поле, дзе знаходзяцца краны, які адпрацавалі сваё, знаходзіцца прыкладна ў 15 кіламетрах ад цэнтра горада. Гэта раён Шабаны, вядомы сваёй сваёй злачыннасцю ў 90-х і індустрыяльнай зонай да гэтага часу.

Тут усё парасло травой, дзе-нідзе выглядваюць рамонкі, чутно, як стракочуць конікі. Могілкі кранаў – месца выбітнае і народнае. Пра яго не пішуць у турыстычных буклетах, не праводзяць спецыяльных экскурсій, дый уваход сюды ў любы час заўсёды вольны.

Вежавыя краны належаць упраўленню механізацыі №79. Зайсці на могілкі кранаў вельмі проста: адна са сценаў плота заўсёды адчыненая. Машыны тут у асноўным ляжаць, таму падобныя хутчэй да груды металалома, чым на агрэгат будаўніцтва.

Правіла па рускай мове, якое суправаджалася выключэннем “Уж замуж невтерпеж”, добра запомнілася ўсім вучням не толькі як узор напісання, але і як афарызм. Толькі с цягам часу ён усё больш адыходзіць на задні план. Не толькі мужчыны хочуць адтэрмінаваць час жаніцьбы. Але і жанчыны кажуць, што перш хочуць “пажыць для сябе”, “устаць на ногі”.

У старажытнасці беларуская жанчына фактычна не мела права выбара. Існавала ўзроставая планка – “час выходзіць замуж”. Сваты дамаўляліся з бацькамі, і нявеста магла ўсяго некалькі разоў да вяселля бачыць свайго будучага мужа. Шлюб фактычна быў зделкай, бо прыярытэтным жаніхом лічыўся той, хто мае большы надзел зямлі – найкаштоўнае багацце тых часоў.

Быў і іншы час – рамантычнага кахання і выбару партнёраў. Пра гэта знята безліч фільмаў. Яны сустрэліся выпадкова, убачылі адзін адну і зразумелі – гэта назаўсёды. Так учорашнія студэнты станавіліся мужам і жонкай. Жыць фактычна не было на што, а гэта, як вядома па савецкім кіно, надае яшчэ больш рамантызму ў стасунках.

“Дарогі адкрытыя, межы сцёртыя”. Асабліва ў наш час глабалізацыі так часта гучаць такія словы.

Здавалася б, Бярлінскі мур паў, Савецкі саюз знік, значыць увесь севт перад намі: і Дрэздэнскі музей, і хмарачосы Нью-Йорка, і піраміды Егіпта. Але як беларускаму студэнту патрапіць і ўбачыць хоць бы некалькі цудаў свету? І дзе на гэта ўзяць грошы?

Няма нічога складанага, сказаў нехта з разумных. І меў рацыю. Каб патрапіць за мяжу абслютна бясплтана трэба мець актыўную грамадзянскую паізцыю, быць мабільным, ініцыятыўным. Абвесткі пра разнастайныя семінары і трэнінгі проста запоўнілі інтэрнэт. Ваша задача – звярнуць на іх увагу і звярнуць увагу арганізатараў на вас. Для гэтага трэба запоўніць анкету і матэвацыйны ліст.

У "Схватку", правiлы якой распрацаваў мiнчук Іван Маслюкоў, гуляюць нават студэнты Сарбонскага ўнiверсiтэта i пераможцы "Еўрабачання".

Канадцы вынайшлi хакей, англiчане — бокс, амерыканцы — бейсбол, а беларусы... прыгоднiцка-iнтэлектуальную гульню "Схватка". Здарылася гэта ў 2001 годзе ў Мiнску. I напачатку ў яе гулялi не болей за два дзясяткi чалавек. Сёння — каля мiльёна.

Наўрад цi нехта зможа назваць больш папулярную сацыяльную гульню, прыдуманую на еўрапейскiм кантыненце ў ХХI стагоддзi. Для многiх "Схватка" зрабiлася стылем жыцця, спосабам дадаць рамантыкi ў сваё iснаванне.

Сустракаюся са стваральнiкам знакамiтай гульнi Iванам Маслюковым у адной з кавярняў на плошчы Перамогi ў Мiнску. Распытваю, якiм чынам яму ўдалося пакiнуць свой крэатыўны след у гiсторыi?

"Не пакідайце ж мовы нашай..." Гэтыя словы класіка можна было б выкарыстаць у якасці эпіграфа да новага спектакля "Translations" Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы. Твор ірландскага драматурга Брайана Фрыла, у якім расказваецца гісторыя культурнай і моўнай асіміляцыі англічанамі нашчадкаў святога Патрыка, падаўся актуальным беларускаму рэжысёру Мікалаю Пінігіну. І не выпадкова ўзнік ён у эпоху глабалізацыйнай канкурэнцыі культур, на хвалі пошуку універсальнай мовы, здольнай спрасціць міжнацыянальныя і міжчалавечыя камунікацыі.

Калі прыгледзецца больш пільна да самога твора, становіцца відавочна, што ў ім няма як такога падзелу на "добрых" ірландцаў і "дрэнных" англічан. Знешні канфлікт аказваецца выключна фармальным.

«Студэнцкая Рада» і «Задзіночанне беларускіх студэнтаў» запрашаюць студэнцкія ініцыятывы і арганізацыі, якія дзейнічаюць на ўзроўнях вну, горада ці краіны з усёй Беларусі прыняць удзел 20-21 сакавіка 2010 года ў студэнцкай канферэнцыі «Поспех праз супрацоўніцтва».

Ідэя правядзення канферэнцыі нарадзілася з разумення існуючай сітуацыі ў студэнцтве, калі студэнцкія групы, займаючыся аднолькавымі справамі, не знаёмыя адзін з адным, кожны паасобку вырашае свае маленькія праблемы, дасягае невялікіх мэтаў і не дзеліцца вынікамі з іншымі.

Канферэнцыя арганізуецца з мэтай знаёмства ўдзельнікаў студэнцкай супольнасці Беларусі і распрацоўкі сумесных дзеянняў студэнцкіх груп.

Чакаецца, што ў выніку канферэнцыі ўсе ўдзельнікі не толькі пазнаёмяцца адзін з адным, але і сплануюць дзеянні па рашэнні якой-небудзь студэнцкай праблемы сумеснымі намаганнямі.