Княгіня Эльжбета Радзiвiл заяўляе, што, калi б Радзiвiлаў не прымусілі з’ехаць з Беларусі ў 1939-м годзе, сёння яны бы абавязкова размаўлялі на роднай мове.

Усяго праз два месяцы пасля гучнага вiзiту князёў у Беларусь яны таемна прыехалi ў Нясвiж на тыднёвы адпачынак.Калi ў канцы мая я развiтваўся ў мiнскiм аэрапорце з князёўнай Эльжбетай Радзiвiл, яна пацiснула мне руку i заўважыла: «Калi атрымаецца, хачу гэтым летам прыехаць у Нясвiж проста адпачыць…».

Я ўзрадваўся гэтым словам, аднак такi помысел падаўся мне не зусiм рэальным. Панi Эльжбеце 91 год, за 4 днi ў Беларусi яна моцна стамiлася: сустрэчы, экскурсii, падарожжы… Ды i дарога Варшава—Мiнск для чалавека паважнага ўзросту не тое каб лёгкая. Якое ж было маё здзiўленне, калi з Варшавы прыйшла вестка ад Мiкалая Радзiвiла па электроннай пошце: едзем!.. Амбасада Беларусi ў Варшаве без затрымкi выдала князям бясплатныя вiзы. Дэлегацыя Радзiвiлаў гэтым разам была крыху меншая, чым два месяцы таму: не дзесяць прадстаўнiкоў Сям’i, а ўсяго чатыры: князi Мацей, Мiкалай i Марцiн Радзiвiлы i, натуральна, панi Эльжбета. Праграмы асаблiвай не было: князi ехалi адпачываць.

З адпаведным заклікам да швэдзкага ўраду і грамадзтва зьвярнулася Швэдзкая народная партыя — лібэралы.

Як гаворыцца ў заяве, падрыхтаванай актывісткай партыі, адказнай за пытаньні вонкавай палітыкі, Біргіты Ольсан, “надышоў час зьмяніць назву апошняй эўрапейскай дыктатуры. Па-швэдзку яна звыкла завецца Vitryssland, а не Belarus.

Узьнікае пытаньне: як мы можам разглядаць праблемы дэмакратычнай Беларусі, калі нават мала хто са швэдаў ведае, што такая краіна існуе, калі многія проста лічаць яе часткай Расеі?“